Karta pod numerem z użyciem kości: od wyobraźni do rzeczywistości
Narysowana karta między wyobraźnią a rzeczywistością
Leandro Furtado przedstawia rutynę karty pod numerem, która łączy dwie talie i trzy kości. Widz zapamiętuje kartę, przedstawia ją na białej karcie i gubi ją wśród pozostałych. Następnie rzuca kośćmi i ustawia je jedna na drugiej: suma zakrytych ścianek wskazuje, gdzie pojawi się jego karta. Zakończenie dodaje przemianę: karty, które wydawały się białe, okazują się zadrukowaną talią, z jednym wyjątkiem nawiązującym do początkowego wyboru.
Lekcja obejmuje demonstrację z uczestnikiem oraz wyjaśnienie metody, przygotowania i alternatywnych sposobów wykonania. Leandro używa nazwy ACAAN dla tej wersji, ale nie chodzi o swobodnie nazwane kartę i liczbę: wybór jest kontrolowany, a pozycję uzyskuje się za pomocą kości. Materiał pozwala studiować efekt w jego rzeczywistych warunkach.
Przygotowanie dwóch talii
Potrzebujesz dwóch talii, białych kart pasujących do wybranego rewersu, markera i dokładnie trzech zwykłych kości. Musisz też dysponować powierzchnią do ustawienia kości w stos i odliczania kart oraz zaplanować dyskretne wycofanie pakietu, który w trakcie rutyny przestaje brać w niej udział.
Leandro demonstruje pierwszy wybór z talią Mirage. To możliwość zaprezentowania pozornie swobodnego wyboru, a nie obowiązkowy zakup: można również użyć zwykłej talii, jeśli opanuje się odpowiednie forsowanie. Początkowo pokazana karta musi odpowiadać tej, która zostanie później przedstawiona, i przygotowanemu zakończeniu.
Druga talia wymaga układu białych kart, dyskretnego oznaczenia i niewielkiego zagięcia służącego jako punkt odniesienia. Wyjaśnienie precyzuje, którą kartę odnaleźć, jak przygotować pakiet i dlaczego te punkty odniesienia ułatwiają późniejsze działania. Nie jest to rutyna przedstawiana jako improwizacja z dowolną pożyczoną talią.
Pokazanie, wybór i oznaczenie karty
Nauczysz się sprawiać wrażenie, że wszystkie karty są białe, za pomocą wachlarza i innych, prostszych sposobów pokazywania. Leandro jest leworęczny i wyjaśnia alternatywę dla osób, którym kierunek jego wachlarza nie odpowiada. Ważne jest zachowanie wrażenia i pokazywanych kart przy dostosowaniu wykonania do ręki, której zwykle używasz.
Omawiane są odnajdywanie oznaczonej karty, utrzymywanie przerwy i podanie jej, gdy widz poprosi o zatrzymanie. Proponowane są dwa sposoby rozwiązania tego momentu, z uwzględnieniem rytmu i unikania odsłonięcia indeksów, które nie powinny być widoczne.
Gdy uczestnik rysuje lub zapisuje swoją kartę, skierowanie na niego uwagi pozwala oddzielić i wycofać pakiet białych kart. Leandro wyjaśnia palmowanie, nacisk palców i usunięcie pakietu. Ta faza wymaga prób: sama znajomość przygotowania nie wystarcza do naturalnego wykonania.
Zachowanie pozycji i użycie kości
Karta wraca do talii i rozpoczyna się częściowo prawdziwe tasowanie zachowujące wymaganą pozycję. Sekwencja łączy pakiety i pojedyncze karty; nauczyciel sprawdza następnie rezultat przez liczenie. Nie należy zastępować jej całkowicie losowym tasowaniem.
Następnie wyjaśnia właściwość przeciwległych ścianek kości i jej wykorzystanie, gdy kości są ustawione jedna na drugiej. Suma obliczana przez widza odpowiada pięciu poziomym ściankom, które pozostają zakryte. Przykłady w lekcji pokazują, jak powiązać tę sumę z końcową pozycją karty.
Korektę wykonuje się przez liczenie małym palcem i podwójne przełożenie. Jeśli nie opanowano jeszcze tego liczenia, istnieją alternatywne sposoby odliczenia kart, gdy widz jest zajęty sumowaniem. Rozróżnia się występ dla jednej osoby i występ przed większą liczbą obserwatorów, aby można było wybrać sposób wykonania odpowiedni do sytuacji.
Budowanie własnej prezentacji
Finał łączy odnalezienie karty z pojawieniem się zadrukowanej talii. Lekcja wyjaśnia znaczenie karty, której brakuje w tej talii, i jej związek z tym, co narysował widz.
Leandro pozostawia prezentację otwartą, aby umożliwić opracowanie własnej historii. Ćwicz osobno pokazywanie kart, forsowanie, palmowanie, tasowanie i przełożenie, a następnie połącz je z instrukcjami dla uczestnika. Celem jest oparcie zrozumiałej sekwencji na przygotowaniu i technice, tak aby wypowiedź nie przerywała działań ani sumowania kości.