Akrobatyczne karty: odwracanie kart w małym pakiecie

Widz zapamiętuje kartę, a Elías D’Sastre proponuje mu wyzwanie: spróbować o niej zapomnieć podczas obserwowania małego pakietu kart. As, dwójka, trójka i czwórka zdają się odwracać w różnych momentach, ponownie zmieniają orientację i ostatecznie łączą się z początkowym wyborem. Temat pamięci zapewnia ciągłość długiej rutynie z kilkoma magicznymi momentami i ostatnią fazą zarezerwowaną dla asa.

Lekcja zaczyna się od demonstracji, a potem przechodzi do przygotowania. Nauczysz się układać potrzebne karty w talii, zachowywać to przygotowanie podczas wykonania i kontrolować wybraną kartę na pozycję wymaganą przez rutynę. Elías wyjaśnia swing cut, kaskadowe opuszczanie kart, przerwy i podwójne podcięcie, zwracając uwagę na rozmiar breaka i ustawienie palców. W przykładzie używana jest dama kier; prezentacja pozwala podpisać wybraną kartę.

Początkowa produkcja gromadzi karty małego pakietu i włącza wybraną kartę do wykonania. Od tego momentu pracuje się nad pokazami, rozłożeniem Ascania, czyli culebreo, i liczeniami, które pozwalają naturalnie prezentować asa, dwójkę, trójkę i czwórkę. Wyjaśnienie pokazuje, jak trzymać razem karty wymagające traktowania jak jedna i jak łączyć czynności bez utraty układu potrzebnego w następnej fazie.

Pierwszy blok efektów wykorzystuje serię liczeń Elmsleya i odwróceń. Rozpoznawalny magiczny gest przeplata się z czynnością, w której pozornie nic się nie dzieje, aby publiczność mogła śledzić każdą zmianę. Następnie rozwijana jest wspólna faza czwórki i trójki z kartami awersami w górę i w dół, otwarciem wachlarza i kolejnymi pokazami. Dwójka jest bohaterką bardziej nieprzewidywalnej sekwencji, po czym przygotowuje się finał z asem i powraca do karty, o której widz miał zapomnieć.

Praca techniczna obejmuje podwójne podniesienia, odwracanie kilku kart naraz, przerwy uzyskiwane przy różnych ustawieniach palców, przesunięcia, wyciąganie kart i boczną manipulację, którą Elías porównuje do culla. Zatrzymuje się też przy delikatnych punktach: wyjęciu karty bez odkrycia tej pod spodem, wyrównaniu pakietu bez otwierania go, osłanianiu ruchów widocznymi kartami i zachowaniu kątów. Czynności te studiuje się w ramach rutyny i powtarza w częściowym podsumowaniu oraz ostatnim pełnym wykonaniu.

Prezentacja jest częścią nauki. Elías wyjaśnia, gdzie zrobić pauzę, kiedy podnieść wzrok na widza i dlaczego warto powtarzać ten sam gest przy tym samym efekcie. Chwile pozwalające zapomnieć oddzielają ruchy, które wydałyby się podejrzane, gdyby połączono je zbyt szybko. Rozmowa o wybranej karcie utrzymuje wspólny temat podczas różnych faz.

Potrzebujesz talii kart, asa, dwójki, trójki i czwórki używanych w przygotowaniu oraz powierzchni do odłożenia pakietu. Jeśli chcesz prezentować podpisaną kartę, dodaj marker. Nie opisuje się budowy specjalnego rekwizytu ani nie wymaga zakupu konkretnego produktu. Należy przestrzegać przygotowania i sekwencji wykonania; warto przećwiczyć całość przed pokazaniem jej publiczności.

To lekcja dla osób, które mają już pewną swobodę w utrzymywaniu przerw, podwójnych podniesieniach i liczeniach pakietowych. Liczenie Elmsleya i culebreo są wyjaśniane w zastosowaniu do sztuczki, z odniesieniami pozwalającymi pogłębić naukę. Rutyna daje okazję do ćwiczenia tych technik, odkładania kart i rytmu, ale wymaga powtórzeń i staranności, by kilka kart zachowywało się jak jedna.

Wyjaśnienie wymienia Edwarda Marlo i Jona Racherbaumera wśród odniesień do rutyny, a produkcję włączoną przez Elíasa do wykonania przypisuje Ricardowi Vizcarrze. Odsyła też do Ascania i Gran Escuela de Cartomagia w celu pogłębienia różnych technik. Te dzieła i materiały zewnętrzne są źródłami do nauki; nie są przedstawiane jako produkty dołączone do lekcji.