Magiczna postać: tożsamość, motywacja i kontekst

Nadanie sensu osobie, która wykonuje magię

Borja Montón proponuje zbudowanie magicznej postaci w oparciu o wyolbrzymioną wersję własnej tożsamości. Lekcja rozwija pytania i pisemne ćwiczenia mające na celu znalezienie powiązania między Twoim sposobem bycia, wybieranymi efektami a tym, co chcesz zakomunikować. Skupia się na tworzeniu i prezentacji postaci; nie wyjaśnia technik ani metod sztuczek magicznych.

Znalezienie swojej motywacji

Punktem wyjścia jest zadanie sobie pytania, dlaczego uprawiasz magię, i pogłębienie każdej odpowiedzi, zamiast poprzestawiania na ogólnym sformułowaniu w rodzaju zaskakiwania czy sprawiania, że inni są szczęśliwi. Borja posługuje się swoją relacją z zabawą oraz wspomnieniami z dzieciństwa jako osobistym przykładem tego, jak motywacja może sugerować tematy, rekwizyty i prezentacje.

Zaproponowano napisanie pierwszej odpowiedzi, ponowne zadanie pytania „dlaczego” i rozwinięcie tego, co się pojawia. Jeśli robienie tego w pojedynkę sprawia trudność, możesz zbadać te pytania w rozmowie z kimś, komu ufasz. Ćwiczenie to ma na celu pozyskanie materiału do Twojej pracy artystycznej, bez narzucania konieczności dojścia do takiej samej motywacji, jaką ma prowadzący.

Jak siebie widzisz i jak widzą Cię inni

Drugie ćwiczenie porównuje Twoje własne postrzeganie z postrzeganiem przez inne osoby. Przygotujesz dwie kolumny: w jednej opiszesz, jak uważasz, że się prezentujesz; w drugiej uwzględnisz spostrzeżenia osób, które Cię znają. Wymaga się uwzględnienia zarówno zalet, jak i aspektów, nad którymi możesz popracować.

To porównanie pomaga rozeznać się, co przekazujesz i jakie cechy możesz rozwijać na scenie. Borja zaleca wykorzystywanie własnych cech zamiast naśladowania humoru, ubioru czy osobowości innego maga bez powodu, który do Ciebie pasuje.

Pytania dotyczące postaci

• Kim jest. Zbada jej pochodzenie, edukację, upodobania, wygląd i emocje. Lekcja powiązuje te cechy z wyborami kostiumu, tematów i rekwizytów, nie sprowadzając postaci wyłącznie do jej wyglądu.
• Czego chce i dlaczego. Zdefiniuje cel, który nadaje akcji zainteresowanie. Porównuje się efekty przedstawione jako zwykła demonstracja z sytuacjami, w których osiągnięcie czegoś ma sens dla wykonawcy i widza.
• Jak to osiąga. Określa sposób działania spójny z postacią: jej rytm, reakcje i relację z problemami. Klaun i postać tajemnicza pojawiają się jako przykłady, a nie jako obowiązkowe style.
• Kiedy i gdzie to się dzieje. Osadza akcję w konkretnym czasie i miejscu. Przeszłość, dźwięki, odczucia, słowa, muzyka i światło mogą pomóc widowni zrozumieć ten kontekst.

Przykłady rozdartych i sklejonych kart, zniknięć oraz podróży przedmiotów ilustrują motywacje i sytuacje dramatyczne. Nie są nauczane ich procedury ani kompletna rutyna.

Wybór pseudonimu artystycznego

Lekcja kończy się trzema kryteriami: aby imię było łatwe do zrozumienia, napisania i zapamiętania; aby mogło towarzyszyć Ci przez całą karierę; oraz aby, gdy ma to sens, sugerowało jakąś cechę postaci. Borja opowiada o swoim doświadczeniu z imieniem Borghini i porównuje różne możliwości tożsamości artystycznej.

Czego potrzebujesz do pracy

Miej pod ręką papier i długopis lub dokument, w którym rozwiniesz odpowiedzi. Do ćwiczenia z postrzeganiem konieczne będzie poproszenie innych osób o szczerą opinię. Nie jest wymagany konkretny rekwizyt magiczny ani zaawansowane doświadczenie aktorskie. Jeśli masz już numer, możesz go użyć, aby sprawdzić, czy cel, prezentacja i sposób działania odpowiadają postaci, którą budujesz.