Czarna karta w cartomagia: zasłony, konstrukcja i rutyny
Czarna karta jest osią tej konferencji Luisa Olmedo poświęconej czarnej sztuce zastosowanej w cartomagia. Poprzez trzy rutyny wyjaśnia, jak zintegrować ten śób w spójną sekwencję, zadbać o warunki widoczności i zapobiec temu, aby pojawienie się lub zniknięcie pozwoliło łatwo odtworzyć procedurę. Łączy omówienie materiałów, technik, powtórzenia sekwencji oraz analizę tego, co postrzega widz. Celem jest zrozumienie możliwości tego narzędzia i decyzji, jakich wymaga każda sytuacja występu.
Przygotowanie materiałów
Pierwszy blok bada wytwarzanie kart z czarnym awersem lub rewersem, w zależności od zastosowania. Olmedo porównuje tkaniny, aksamity i opcje samoprzylepne, wyjaśniając, jak grubość, tekstura, resztki kleju i wykończenie krawędzi wpływają na efekt. Pokazuje również problemy, jakie może powodować zbyt mokry tusz lub małe jasne obszary pozostałe po wycięciu. Przygotowanie jest częścią nauki: nie zakłada się posiadania konkretnego rekwizytu komercyjnego.
Do ćwiczenia tego bloku wykorzystuje się karty, które można zmodyfikować, cienką czarną tkaninę, klej w sprayu, gdy tkanina nie jest samoprzylepna, czarny marker permanentny oraz nożyczki lub nożyk tapicerski. Prowadzący wspomina aksamit samoprzylepny jako alternatywę. Potrzebna jest zabezpieczona powierzchnia do cięcia oraz odpowiednia czarna mata do zastosowań stolikowych. Badany jest związek między tkaniną a matą, bez uznawania dopasowania koloru za wystarczającą gwarancję występu w każdym otoczeniu.
Widownia bezpośrednia a magia projektowana
Konferencja rozróżnia dwa warunki pracy. Kiedy widzowie patrzą bezpośrednio na stół, Olmedo broni stosowania fizycznych zasłon i konstrukcji, która utrzymuje środek w stanie ukrytym. Analizuje przedmioty, dłonie i cienie jako elementy tej zasłony, a także niepewność pracy przy oświetleniu, którego artysta nie zawsze kontroluje.
Kiedy widzowie obserwują występ przez ekran, kadrowanie, światło i kamera pozwalają na inne decyzje. Badane jest, co się zmienia, gdy cała widownia dzieli jeden punkt widzenia, oraz co dzieje się w sytuacji mieszanej, z osobami, które mogą również patrzeć bezpośrednio na stół. Prowadzący upiera się przy próbach w prawdziwych warunkach i sprawdzaniu obrazu odbieranego przez widownię. Techniczna możliwość ukrycia przedmiotu nie zastępuje pracy nad konstrukcją efektu.
Karta w kieliszku
Pierwsza rutyna opiera się na wybranej karcie i jej pojawieniu się w kieliszku. Wyjaśniono przygotowanie, forzaje przez zrzutkę (drible), obsługę chusteczki i kieliszka oraz koordynację ruchów powodujących objawienie. Analiza obejmuje pozycję względem ciała, ciemny strój, nachylenie naczynia i moment jego oddalenia w celu wzmocnienia ostatecznego wrażenia. Olmedo umiejscawia ją szczególnie w warunkach salonowych, gdzie może lepiej kontrolować widok publiczności.
Materiały to talia, odpowiednia przygotowana karta i jej normalny odpowiednik, szklany kieliszek oraz wystarczająco duża chusteczka. Prowadzący woli jedwab ze względu na jego układanie się i częściową przezroczystość. Odległość i kąty to konkretne warunki tej rutyny: efekt nie jest przedstawiany jako odpowiedni dla każdego układu widzów wokół artysty.
Rozwija również bis z dwoma wybranymi kartami, drugie objawienie w innych warunkach wizualnych oraz opcje usunięcia przygotowanego materiału. Omawia wariant wniesiony przez Sergio Cisnerosa oraz ewolucję prezentacji będącą wynikiem rozmowy z Miguelem Ajo. Te przykłady służą do zbadania, jak druga fasa może wzmocnić wspomnienie pierwszej i jak zasugerować stan próżni za pomocą naturalnych działań, bez werbalnego narzucania jej udowadniania.
Open Travelers i różnorodność faz
Druga rutyna to wersja Open Travelers z czterema damami, które kolejno wędrują w inne miejsce maty. Po demonstracji rozkładane są na czynniki pierwsze techniki i omawiana jest cała sekwencja. Wyjaśnienie obejmuje ładunek z regazu (lappingu), empalme, culebreo (rozłożenie à la Ascanio), obsługę podwójnej karty, dołożenia, fałszywe akcje pobrania oraz koordynację dłoni. Niektóre kombinacje wymagają konkretnych prób; prowadzący zatrzymuje się przy oparciach, nacisku, rytmie i ciągłości, aby ułatwić ich naukę.
Tutaj czarna karta bierze udział na kilka sposobów w tej samej grze. Analiza rozróżnia jej funkcję w pojawieniach, zniknięciach, obrazach pośrednich i obsłudze dodatkowej karty. Do ćwiczeń potrzebne są cztery karty tej samej wartości — damy w prezentacji — jedna karta z czarnym awersem i widocznym rewersem, czarna mata oraz pozycja siedząca pozwalająca na użycie regazu w wyjaśnionej sekwencji.
Rutyna podtrzymuje ponadto studyjną refleksję nad grami wielofazowymi. Olmedo proponuje zróżnicowanie zarówno metody, jak i widocznego doświadczenia: niespodzianka, oczekiwanie, podróż i zniknięcie nie muszą wydawać się takie same, mimo że należą do tego samego efektu. Bada odległość przemieszczenia, pauzy, spojrzenie, gesty i orientację ciała. Szczególną uwagę poświęca ostatniemu zniknięciu, mentalnemu ujęciu widza oraz oddzieleniu akcji wywołującej zmianę od momentu, w którym jest ona postrzegana.
Assemble asów dla kamery i ekranu
Trzeci blok wyjaśnia assemble asów zaprojektowane dla magii projektowanej, przedstawione przez prowadzącego jako rutyna muzyczna. Jego przygotowanie obejmuje talię, normalne asy oraz przygotowane karty, w tym trzy karty z czarnym awersem i jeden element złożony z trzech połączonych kart. Omawiane są opcjonalne duplikaty oraz wcześniejsze ułożenie materiału. Wykonanie opiera się na kryteriach wykończenia omówionych już na konferencji.
Wyjaśnienie obejmuje fałszywe cięcia, obsługę separacji, odliczenia (counts), zmiany grup oraz kilka opcji zniknięć. Powtórzenie w ciągłości powiązuje te techniki z wrażeniem obejrzenia awersów i rewersów kart. Analizuje również, jak uprościć późniejszą pracę za pomocą korekt dokonywanych w momentach mniejszego napięcia.
Ta wersja wymaga, aby publiczność obserwowała ekran, a artysta kontrolował kąt, oświetlenie i kamerę. Olmedo wyjaśnia, dlaczego używa wysokiego planu i w jaki sposób określone obroty mogą pokazać krawędzie, które lepiej utrzymać poza zasięgiem wzroku. Bada również kompozycję maty, usunięcie przedmiotów generujących szum wizualny oraz ostateczny obraz pozwalający rozpoznać podróż asów. Rutyna nie jest oferowana jako wersja dla widzów patrzących bezpośrednio na stół z bliska.
Przygotowanie wstępne i zasięg
Warto posiadać podstawową swobodę w posługiwaniu się kartami, separacjami, podwójnymi kartami oraz koordynacją obu dłoni. Zastosowane techniki są wyjaśniane i powtarzane, ale Open Travelers wymaga pracy nad empalmem, jednoczesnością i kontrolą uwagi głębiej niż rutyna z kieliszkiem. Nie trzeba wykonywać wszystkich kombinacji, aby przestudiować kryteria zasłony i konstrukcji.
Konferencja uczy trzech konkretnych zastosowań i kryteriów eksperymentowania z własnymi pomysłami. Wzmianki o monetach, innych środkach, autorach i sieciach społecznościowych służą jako porównanie lub odniesienie; nie stanowią dodatkowych wyjaśnień tych repertuarów ani załączonych materiałów. Praktyka musi być dostosowana do każdej rutyny, od stroju i kątów kieliszka po przygotowanie stołu i testy kamery assemble asów.