Dosuwnięcia i dołożenia kart: Braue i ATFUS
Dosuwnięcia i dołożenia pozwalają zmodyfikować przeliczenie lub skład pakietu, zachowując pozory normalnego ruchu. Miguel Ajo wychodzi od poprawnego manewru, porównuje jego fałszywe wersje i bada, jak wkomponować je w rytm, spojrzenie i czynności w ruchu. Rutyna z asami w dłoni widza łączy kilka z tych narzędzi.
Dosuwnięcia i przeliczenia
Wyjaśniono pojedyncze dosuwnięcie z pozycji do dawania i wykorzystano je jako punkt odniesienia dla podwójnego i wielokrotnego dosuwnięcia. Praca skupia się na punktach kontaktu kciuka, nacisku palców i informacjach dotykowych pozwalających rozpoznać, ile kart zostało przesuniętych.
Celem jest, aby pojedyncza karta i pakiet zachowały ten sam wygląd. Omawiamy, jak unikać wcześniejszej zmiany pozycji, która zdradziłaby technikę, oraz jak ruch dłoni podczas przeliczania może ukryć ten drobny manewr.
Wyjaśnienie obejmuje sposoby na zmianę pozornej liczby kart, zarówno podczas przekładania ich z jednej dłoni do drugiej, jak i przy ich odkładaniu. Praca dotyczy rytmu grupowego, umieszczania fałszywych odliczeń wewnątrz sekwencji oraz celowości kończenia wyraźnym, prawdziwym ruchem. Uwzględniono pomysł przypisywany Gabiemu, polegający na pokazaniu czterech kart jako trzech, oraz przeliczenie Dereka Dingle'a, które wplata dźwięk w gest.
Dołożenia i zmiana kart
Podstawowe dołożenie jest omawiane przy użyciu wcześniej przygotowanego breaka i uzasadnienia zbliżenia pakietu do talii. Spojrzenie, pytanie do widza i późniejsze oddzielenie dłoni są koordynowane tak, aby kontakt nie stał się centrum uwagi.
Omówiono dołożenie Braue, które łączy dokładanie, przeliczanie i zmianę kart. Szczególnie analizuje się uzasadnienie zmiany uchwytu i zakończenia, unikając zatrzymania, które mogłoby przerwać płynność przeliczenia.
Wyjaśniono również dołożenie podczas obrotu jednej lub wielu kart oraz inną zmianę wykorzystującą ruch dłoni nad pakietem. Przykłady porównują, kiedy warto zaznaczyć początkowy obraz, zrobić pauzę lub towarzyszyć akcji gestem mającym sens dla efektu.
Ruch ATFUS
ATFUS jest omawiany jako narzędzie zmiany w obrębie małego pakietu. Wyjaśnienie dotyczy uzyskiwania i utrzymywania potrzebnych separation oraz dwóch sposobów przygotowania manewru: w jednej akcji lub w dwóch krokach.
Mantruje się pokazanie, jak wynik może pozostawić jedne karty w pakiecie, a inne w talii na pozycjach przydatnych w sztuce. Późniejsze zastosowanie dostosowuje ten zasób do konkretnych potrzeb; jedno przygotowanie nie jest narzucane jako obowiązkowe dla każdego użycia ruchu.
Zastosowanie z czterema asami
Rutyna zaczyna się od wybranej karty i zbadanych czterech asów. W dłoni uczestnika wydaje się obracać as w kolorze jego karty; następnie w talii pojawia się odwrócona karta, a finał ujawnia transpozycję między obiema lokacjami.
Wyjaśnienie analizuje, jak połączyć kontrolę, informację o kolorze, dołożenie i ATFUS. Omawiane są alternatywne wybory oraz ewentualne przeliczenie Elmsleya w celu wzmocnienia wrażenia. Dozowanie niespodzianek to kluczowy element prezentacji: każdy obrót i każde objawienie musi mieć jasny cel przed ogłoszeniem kolejnego.
Pracuje się również nad dystansem między kartami w rękach uczestnika a talią. Demonstracja jest dostosowana do kadru nagrania, podczas gdy wyjaśnienie proponuje zachowanie tej przestrzennej separacji podczas finału.
Materiały i przygotowanie
Potrzebujesz zwykłej talii z czterema asami, powierzchni do ćwiczeń, jeśli są wymagane, oraz uczestnika do przećwiczenia całej rutyny. Specjalna talia nie jest wymagana.
Warto umieć uzyskiwać i zachować breaki, kontrolować wybraną kartę i posługiwać się małymi pakietami. Zasoby te są używane podczas wyjaśnienia, ale pass, kontrola LePaula, różne forzaje i przeliczenie Elmsleya nie są tu uczone jako pełne kursy. Najpierw przećwicz odizolowane ruchy, a potem ich integrację ze spojrzeniem, przeliczeniem i pytaniami do widza.